MülâkîDergi

Zırhları delik deşik, erzak tükenmiş, ama kale kapısı hâlâ açılmamıştı. Onlar azmi bırakmamıştı, çünkü âtiyi karanlık görmenin “alçak ölüm” olduğunu biliyorlardı.

Dokuzu sildim defterden, boşluğu dolmaz gider, Bir noksan ki, bin yıl geçse şifa bulmaz keder!

“....dırınnn.” “....dırınnn.” “....dirinnn.” “... getirinn.” Yolun iki tarafına sıra sıra dizilmiş, bizim yaşlarımızın kat be kat fazlası yıllara dayanmış olmanın verdiği dirayet ile heybet kazanmış, kollarını açmış sevimli devleri andıran dut ağaçlarının yaprakları arasından güneş ışığı ile yumuşayıp, rüzgâr ile hız kazanıp kulağa bir hışırtı gibi gelen bu sesin ne anlama geldiğini hepimiz bilirdik. Bu hışırtının ne olduğunu bilirdik ama henüz kulağımıza sadece anlamsız bi

"No exit." Yani çıkış yok. Sartre’ın o meşhur oyunundaki gibi; herkesin birbirinin celladı olduğu bir odada, çıkış kapısının aslında içeriden kilitlendiği bir trajediyi izliyoruz.

“Arkadaşlar! Çok hızlı gittik, ruhlarımız geride kaldı”. Belki bu yüzden biraz durmamız gerekiyor. Şimdi sessizce dış dünya ile bağlantımızı azaltabiliriz.

mikro kaldım makro dalgaların arasında, kıblesi şaştı ruhumun,

Bir yol hikâyesine çıkalım sizlerle sevgili kaari. Benim yolculuğum olsun bu yolculuk siz de yol arkadaşlığı yapın bana.

Sevgili okuyucularım, yemin ederim, her şeyin tam anlamıyla farkında olmak bir hastalıktır; hem de tümüyle gerçek bir hastalık.

Şiir Yazmak Bu çağda … Neden ve Niçin… Yıkıntılar içinden bir çığlık, Bilinmeze bir koşu… Ve bırakmak herkesin peşinde koştuğu dünyayı… Kaçış ; Dünyadan ukbaya… Nefret; Çağdan ve çağın taşlaşmış kalbinden… Yürümek bir bilinmeze Ama En bilinene yürümek … Ardında bırakmak seni senden alanı, Seni özünden çalan sahte olanı … İtmek Elinin tersiyle Yok olacak olanı Ve yönelmek Hakk’a Sıyrılarak fazlalıklardan … … Mahzun, küs

Kahve değil şeker şerbettir bu Kırk yılı geç leblere ihanettir bu

Şair Abdurrahim Karakoç’a şiire nasıl başladığı sorulduğunda “Bismillah” dedim başladım şeklinde cevap vermiş, ben de yazabilmek için Bismillah diyorum.

Setreyledim ruhumu libasım edep Mahbup ile her dem muhabbete sebep Edep imiş her gönle ziynet, başa taç Her insan hem de kâinat ona muhtaç Ol edep ki zihin semasında kandil Hüda’dan kalbe akan ilahi tahvil Edep hüması cennet muştular kula Kanadından süzülür Firdevs-i ala İffete yumulmuş gözler edebe mugayyir Cihanda bir dem bulsa huzur sanır Kudret eli ufkumuza yazmış sülûs Edebinle konuş yahut dört elif sus Önce kendine söyle kelamı, sözü Edep olmadan âdem olmaz işin özü

Bismillahirrahmanirrabim. Besmele ile başlamayan hiçbir iş kıymetli değildir çünkü besmele Var Edeni (cc) tazim ve hürmetle işe O’nun (cc) adıyla başlamak demektir. Yine O’nun (cc) adıyla başlatamayacağımız bir iş başlamanın uygun olmayacağı için doğru ve hayırlı olmaz.

Günlük rutinlerimdendir yürümek. Ömürden payıma düşen anları; adım adım, nefes nefes tırtıklamak. Belki yavaş yavaş eksilsin diye saniyelerim, adımlarımı yavaş yavaş atmak.

Anlamak için bir şeyin büyüklüğünü. Uzaklaşmalı iyice ondan derler. Yalnız sana yazılmalı şiirler Yalnız sana bakmalı nazar.