Zırhları delik deşik, erzak tükenmiş, ama kale kapısı hâlâ açılmamıştı. Onlar azmi bırakmamıştı, çünkü âtiyi karanlık görmenin “alçak ölüm” olduğunu biliyorlardı.

Dokuzu sildim defterden, boşluğu dolmaz gider, Bir noksan ki, bin yıl geçse şifa bulmaz keder!

“....dırınnn.” “....dırınnn.” “....dirinnn.” “... getirinn.” Yolun iki tarafına sıra sıra dizilmiş, bizim yaşlarımızın kat be kat fazlası yıllara dayanmış olmanın verdiği dirayet ile heybet kazanmış, kollarını açmış sevimli devleri andıran dut ağaçlarının yaprakları arasından güneş ışığı ile yumuşayıp, rüzgâr ile hız kazanıp kulağa bir hışırtı gibi gelen bu sesin ne anlama geldiğini hepimiz bilirdik. Bu hışırtının ne olduğunu bilirdik ama henüz kulağımıza sadece anlamsız bi

mikro kaldım makro dalgaların arasında, kıblesi şaştı ruhumun,

Şiir Yazmak Bu çağda … Neden ve Niçin… Yıkıntılar içinden bir çığlık, Bilinmeze bir koşu… Ve bırakmak herkesin peşinde koştuğu dünyayı… Kaçış ; Dünyadan ukbaya… Nefret; Çağdan ve çağın taşlaşmış kalbinden… Yürümek bir bilinmeze Ama En bilinene yürümek … Ardında bırakmak seni senden alanı, Seni özünden çalan sahte olanı … İtmek Elinin tersiyle Yok olacak olanı Ve yönelmek Hakk’a Sıyrılarak fazlalıklardan … … Mahzun, küs

Kahve değil şeker şerbettir bu Kırk yılı geç leblere ihanettir bu

Setreyledim ruhumu libasım edep Mahbup ile her dem muhabbete sebep Edep imiş her gönle ziynet, başa taç Her insan hem de kâinat ona muhtaç Ol edep ki zihin semasında kandil Hüda’dan kalbe akan ilahi tahvil Edep hüması cennet muştular kula Kanadından süzülür Firdevs-i ala İffete yumulmuş gözler edebe mugayyir Cihanda bir dem bulsa huzur sanır Kudret eli ufkumuza yazmış sülûs Edebinle konuş yahut dört elif sus Önce kendine söyle kelamı, sözü Edep olmadan âdem olmaz işin özü

Anlamak için bir şeyin büyüklüğünü. Uzaklaşmalı iyice ondan derler. Yalnız sana yazılmalı şiirler Yalnız sana bakmalı nazar.