Olmamanın hasreti, Bugünün umudu, yarının sızısı bu...

İnce Memed... Çukurova denilince, Anadolu denilince akla ilk gelen şaheser. Her evde bulunan Mızraklı İlmihal gibi, İstiklal Marşı şairi Mehmet Akif’in, Yunus Emre’nin, Karacaoğlan’ın kitapları gibi, Dede Korkut hikâyeleri gibi köy odalarının başköşesinde yer edinen bir eserdir.

Modern (!) bir çağda yaşıyoruz. İnsanlar arasında selamın, muhabbetin, aile bağlarının, tebessümün azaldığı ve sanırım giderek daha da azalacağı bir zamanın içerisindeyiz. Modern zamanın bize getirdikleri kadar maalesef —belki de getirdiğinden daha çok— götürdükleri de var.

Çöl büyüyor: vay haline içinde çöller olanın!

I İki metre kadar solunda bir yatak daha vardı. Yatağın iki yanında da yer alan açılır kapanır parmaklıklardan belli Yatağın sol tarafında portatif olarak hazır bekleyen metal serum asma çubuğundan belli Burası bir hastane odası Solumdaki yatağa benzer bir yatakta açıyorum gözlerimi Başucunda beyaz önlüklü, steteskoplu bir adam; doktor. Boş ve anlamsız gözlerle tavana ve odanın muhtelif yerlerinde gezdirirken gözlerimi fark ediyorum, ağrım sızım yok Sayrı olmadığımı hissediyo

‘BM verilerine göre son 1 yılda Gazzede 70 bin sivil katledildi bunun 30 bini çocuk…’

İnsan bugün yalnızca teknolojiyi kullanan bir özne değildir; aksine ne izleyeceği, ne düşüneceği, neye güleceği, neye öfkeleneceği hatta neyi arzulayacağı büyük ölçüde algoritmalar tarafından biçimlendirilen bir hayatın içinde yaşamaktadır.

Anla Belki Ömer olursun.

Allah, gizlediğinizi de açığa vurduğunuzu da bilir. (16-19)

Zırhları delik deşik, erzak tükenmiş, ama kale kapısı hâlâ açılmamıştı. Onlar azmi bırakmamıştı, çünkü âtiyi karanlık görmenin “alçak ölüm” olduğunu biliyorlardı.

Dokuzu sildim defterden, boşluğu dolmaz gider, Bir noksan ki, bin yıl geçse şifa bulmaz keder!

“....dırınnn.” “....dırınnn.” “....dirinnn.” “... getirinn.” Yolun iki tarafına sıra sıra dizilmiş, bizim yaşlarımızın kat be kat fazlası yıllara dayanmış olmanın verdiği dirayet ile heybet kazanmış, kollarını açmış sevimli devleri andıran dut ağaçlarının yaprakları arasından güneş ışığı ile yumuşayıp, rüzgâr ile hız kazanıp kulağa bir hışırtı gibi gelen bu sesin ne anlama geldiğini hepimiz bilirdik. Bu hışırtının ne olduğunu bilirdik ama henüz kulağımıza sadece anlamsız bi

mikro kaldım makro dalgaların arasında, kıblesi şaştı ruhumun,

Şiir Yazmak Bu çağda … Neden ve Niçin… Yıkıntılar içinden bir çığlık, Bilinmeze bir koşu… Ve bırakmak herkesin peşinde koştuğu dünyayı… Kaçış ; Dünyadan ukbaya… Nefret; Çağdan ve çağın taşlaşmış kalbinden… Yürümek bir bilinmeze Ama En bilinene yürümek … Ardında bırakmak seni senden alanı, Seni özünden çalan sahte olanı … İtmek Elinin tersiyle Yok olacak olanı Ve yönelmek Hakk’a Sıyrılarak fazlalıklardan … … Mahzun, küs

Kahve değil şeker şerbettir bu Kırk yılı geç leblere ihanettir bu

Setreyledim ruhumu libasım edep Mahbup ile her dem muhabbete sebep Edep imiş her gönle ziynet, başa taç Her insan hem de kâinat ona muhtaç Ol edep ki zihin semasında kandil Hüda’dan kalbe akan ilahi tahvil Edep hüması cennet muştular kula Kanadından süzülür Firdevs-i ala İffete yumulmuş gözler edebe mugayyir Cihanda bir dem bulsa huzur sanır Kudret eli ufkumuza yazmış sülûs Edebinle konuş yahut dört elif sus Önce kendine söyle kelamı, sözü Edep olmadan âdem olmaz işin özü

Anlamak için bir şeyin büyüklüğünü. Uzaklaşmalı iyice ondan derler. Yalnız sana yazılmalı şiirler Yalnız sana bakmalı nazar.