Sevgili okuyucularım, yemin ederim, her şeyin tam anlamıyla farkında olmak bir hastalıktır; hem de tümüyle gerçek bir hastalık.

Şair Abdurrahim Karakoç’a şiire nasıl başladığı sorulduğunda “Bismillah” dedim başladım şeklinde cevap vermiş, ben de yazabilmek için Bismillah diyorum.

Yazmak mı yaşamak mı kavramına yüzeysel bir bakış: Kurgusal dünyanın içinde çok fazla vakit geçirenlerin gerçek dünyadan bunalmaları tâbidir. Çünkü "drama sıkıcı yönleri kesilip atılmış hayattır" der. Hitchcock.

Yıllardır sorula gelen bir soru vardır: “Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?” derler. Kimi insan “gezen” der, kimi “okuyan”. Naçizane olarak üçüncü bir seçenek daha eklemek istiyorum: O da yazanlar.

Bismillahirrahmanirrabim. Besmele ile başlamayan hiçbir iş kıymetli değildir çünkü besmele Var Edeni (cc) tazim ve hürmetle işe O’nun (cc) adıyla başlamak demektir. Yine O’nun (cc) adıyla başlatamayacağımız bir iş başlamanın uygun olmayacağı için doğru ve hayırlı olmaz.

Günlük rutinlerimdendir yürümek. Ömürden payıma düşen anları; adım adım, nefes nefes tırtıklamak. Belki yavaş yavaş eksilsin diye saniyelerim, adımlarımı yavaş yavaş atmak.

Bir şeyi kıymetli yapan nedir? Kendiniz için çok kıymetli olduğunu düşündüğünüz şu an en çok değer verdiğiniz kişi kimdir? En kıymetli yer neresidir sizin için?

“Neden yazıyorum?” sorusu üzerine biraz düşünmek ve birkaç şey söylemek istedim. Zaten ne yaparsak yapalım önemli olan, neden yaptığımız değil midir? İnsanın eylemlerinin gayesi, neticesinden daha önemlidir. Neden ve niçin yaptığını bilmezsen, yaptığın işten nasıl zevk alabilirsin ki? Kendini motive edecek şey, aslında seni o işi yapmaya ikna eden delildir.