“....dırınnn.” “....dırınnn.” “....dirinnn.” “... getirinn.” Yolun iki tarafına sıra sıra dizilmiş, bizim yaşlarımızın kat be kat fazlası yıllara dayanmış olmanın verdiği dirayet ile heybet kazanmış, kollarını açmış sevimli devleri andıran dut ağaçlarının yaprakları arasından güneş ışığı ile yumuşayıp, rüzgâr ile hız kazanıp kulağa bir hışırtı gibi gelen bu sesin ne anlama geldiğini hepimiz bilirdik. Bu hışırtının ne olduğunu bilirdik ama henüz kulağımıza sadece anlamsız bi

Bir yol hikâyesine çıkalım sizlerle sevgili kaari. Benim yolculuğum olsun bu yolculuk siz de yol arkadaşlığı yapın bana.

Kahve değil şeker şerbettir bu Kırk yılı geç leblere ihanettir bu

Setreyledim ruhumu libasım edep Mahbup ile her dem muhabbete sebep Edep imiş her gönle ziynet, başa taç Her insan hem de kâinat ona muhtaç Ol edep ki zihin semasında kandil Hüda’dan kalbe akan ilahi tahvil Edep hüması cennet muştular kula Kanadından süzülür Firdevs-i ala İffete yumulmuş gözler edebe mugayyir Cihanda bir dem bulsa huzur sanır Kudret eli ufkumuza yazmış sülûs Edebinle konuş yahut dört elif sus Önce kendine söyle kelamı, sözü Edep olmadan âdem olmaz işin özü

Günlük rutinlerimdendir yürümek. Ömürden payıma düşen anları; adım adım, nefes nefes tırtıklamak. Belki yavaş yavaş eksilsin diye saniyelerim, adımlarımı yavaş yavaş atmak.