"No exit." Yani çıkış yok. Sartre’ın o meşhur oyunundaki gibi; herkesin birbirinin celladı olduğu bir odada, çıkış kapısının aslında içeriden kilitlendiği bir trajediyi izliyoruz.

“Kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim.”[1] diyor Cemil Meriç. Bu cümleyi okuduğumda bir an durup düşünmüş ve tekrar tekrar okuma gereği duymuştum. Her okuyuşumda farklı bir mana çıkarmış, farklı anlamlara doğru yelken açmıştım.

Hayat (Arapça kökenli), canlı olma durumu; yaşam, dirilik ve varoluşun tüm evrelerini kapsayan en temel kavramdır. Hayat, bir kişinin ömrünü, geçim tarzını ve yaşam şartlarını ifade ettiği gibi; tasavvufta ilahî tecelli, felsefede ise bilinçli gelişim anlamlarına gelir. Memat ise bu yolculuğun kaçınılmaz sonu: ölüm.

“Arkadaşlar! Çok hızlı gittik, ruhlarımız geride kaldı”. Belki bu yüzden biraz durmamız gerekiyor. Şimdi sessizce dış dünya ile bağlantımızı azaltabiliriz.

Her çağ kendi içerisinde bir takım sosyolojik meseleleri beraberinde getirir. Her çağın insanının aşması gereken döneme özgü bu sosyolojik meseleler daima buhranlı birer süreç olmuştur.

Bir yol hikâyesine çıkalım sizlerle sevgili kaari. Benim yolculuğum olsun bu yolculuk siz de yol arkadaşlığı yapın bana.