I İki metre kadar solunda bir yatak daha vardı. Yatağın iki yanında da yer alan açılır kapanır parmaklıklardan belli Yatağın sol tarafında portatif olarak hazır bekleyen metal serum asma çubuğundan belli Burası bir hastane odası Solumdaki yatağa benzer bir yatakta açıyorum gözlerimi Başucunda beyaz önlüklü, steteskoplu bir adam; doktor. Boş ve anlamsız gözlerle tavana ve odanın muhtelif yerlerinde gezdirirken gözlerimi fark ediyorum, ağrım sızım yok Sayrı olmadığımı hissediyo

Allah, gizlediğinizi de açığa vurduğunuzu da bilir. (16-19)

“Arkadaşlar! Çok hızlı gittik, ruhlarımız geride kaldı”. Belki bu yüzden biraz durmamız gerekiyor. Şimdi sessizce dış dünya ile bağlantımızı azaltabiliriz.

Günlük rutinlerimdendir yürümek. Ömürden payıma düşen anları; adım adım, nefes nefes tırtıklamak. Belki yavaş yavaş eksilsin diye saniyelerim, adımlarımı yavaş yavaş atmak.