MülâkîDergi

Modern (!) bir çağda yaşıyoruz. İnsanlar arasında selamın, muhabbetin, aile bağlarının, tebessümün azaldığı ve sanırım giderek daha da azalacağı bir zamanın içerisindeyiz. Modern zamanın bize getirdikleri kadar maalesef —belki de getirdiğinden daha çok— götürdükleri de var.

“Kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim.”[1] diyor Cemil Meriç. Bu cümleyi okuduğumda bir an durup düşünmüş ve tekrar tekrar okuma gereği duymuştum. Her okuyuşumda farklı bir mana çıkarmış, farklı anlamlara doğru yelken açmıştım.

Yıllardır sorula gelen bir soru vardır: “Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?” derler. Kimi insan “gezen” der, kimi “okuyan”. Naçizane olarak üçüncü bir seçenek daha eklemek istiyorum: O da yazanlar.